Siły Tymczasowego Rządu Syrii (STG) i frakcje lojalne Damaszkowi przeprowadziły w styczniu błyskawiczną kampanię wymierzoną w kojarzone z Kurdami Syryjskie Siły Demokratyczne (SDF). Chociaż 19.01 wieczorem pojawiały się jeszcze doniesienia o ograniczonych walkach w prowincji Al-Hasakah, to wiele wskazuje, że kolejny blitzkrieg autorstwa Ahmeda al-Sharaa się powiódł. W artykule chcę przedstawić dwa kluczowe z punktu widzenia syryjskich Kurdów dokumenty oraz możliwe scenariusze nt. przyszłości Syrii w kontekście reintegracji z ziemiami dotychczasowej Autonomicznej Administracji AANES (zwanej też Rożawą).
Sprawa reintegracji Rożawy i Syrii
SDF, kierowane przez generała Mazlouma Abdi, odpowiadała nie tylko za bezpieczeństwo Rożawy (zarządzanej przez cywilne ramię SDF, AANES/DAANES), ale również za zwalczanie Państwa Islamskiego u boku Globalnej Koalicji przeciwko ISIS oraz prowadzenie więzień dla pojmanych terrorystów i ośrodków detencyjnych dla ich rodzin i krewnych. A do tego kontrolowała większość syryjskich ziem roponośnych, pozyskując dzięki zarządzaniu przemysłem naftowym środki do funkcjonowania. Okazuje się jednak, że jeśli to samo zadanie wypełniać może państwo syryjskie, to formuła istnienia SDF wyczerpuje się w oczach Amerykanów, którzy materiałowo i szkoleniowo wspierali grupę od lat.
Projekt autonomii AANES był naprawdę imponujący. Kurdowie sprzymierzeni z arabskimi plemionami po wschodniej stronie Eufratu, stanowiącego naturalną barierę, zdołali sformować sprawnie jak na warunki syryjskiej wojny domowej quasi-państwo (chociaż pozbawione tendencji separatystycznych, nawiązując do tradycji autonomii w ramach Syrii), które dzięki wsparciu Stanów Zjednoczonych i dostępowi do ropy naftowej mogło działać niezależnie od reżimu Al-Assada. Jednak gdy reżim upadł, a w Damaszku pojawił się STG, misja AANES stanęła pod znakiem zapytania – i od razu zaczęto poszukiwać sposobu na reintegrację terytoriów północno-wschodniej Syrii (zasadniczo tyczyło się to większości prowincji Raqqa, Deir ez-Zor i Al-Hasakah). Z czasem okazać się też miało, że arabskie plemiona deklarują lojalność raczej wobec Damaszku niźli kurdyjskiej mniejszości.
10 marca Abdi i Al-Sharaa spotkali się, by osobiście przedyskutować sposobu na wcielenie SDF w struktury armii syryjskiej i administracji AANES do organizmu nowego państwa. Terminem końcowym pełnego wdrożenia postanowień był 31 grudnia; już w sierpniu 2025 r. pojawiały się doniesienia, że w przypadku niepowodzenia, po tym czasie Damaszek rozważa akcję militarną na szeroką skalę. A niepowodzenie było realne z kilku powodów:
- niepewność Kurdów obawiających się, że jako mniejszość zostaną zmarginalizowani, a ich prawa nie będą szanowane. Obawy wzmacniane były atakami na mniejszości w Latakii, Tartus i Suwayda, w których niejednokrotnie udział brały jednostki syryjskich sił bezpieczeństwa lub frakcje z nimi współpracujące. Jednocześnie, co bardzo ważne, Kurdowie nie stanowią więcej niż 40% personelu SDF.
- kontrowersje związane z charakterem państwa – podczas gdy AANES naciskało na delegowanie obowiązków administracyjnych na lokalne ośrodki, Damaszek podkreślał, że państwo syryjskie musi być scentralizowane, a samorządność regionalną zagwarantuje w odpowiednim zakresie konstytucja, wykluczając jednak autonomię.
- twardogłowe frakcje Kurdów działające w ramach SDF, zwłaszcza Powszechne Jednostki Obrony (YPG), sprzeciwiające się ustępstwom na rzecz rządu w Damaszku, uważanego przez nie za “dżihadystyczny”. To powiązania YPG z Partią Pracujących Kurdystanu (PKK), kurdyjską grupą terrorystyczną działającą do 2025 r. w Turcji, sprawiały, że Ankara – silnie zaangażowana w formowanie nowej Syrii – naciskała na militarne rozwiązanie kwestii AANES.
Innym punktem zapalnym było Aleppo. Siły SDF wyparte zostały w tej mufahazie za Eufrat w konsekwencji walk z Syryjską Armią Narodową (SNA), wspieraną przez Turcję milicję działającą w północnej Syrii i jedną z najważniejszych grup, które weszły w struktury syryjskiego MON w ramach unifikacji nowej armii. Do walk między kurdyjskimi grupami a frakcjami lojalnymi wobec Damaszku dochodziło również w mieście Aleppo, gdzie istnieją dwie dzielnice kurdyjskie: Ashrafiyeh i Sheikh Maqsoud, chociaż samo SDF deklaratywnie opuściło miasto już w kwietniu 2025 roku. Najcięższe walki miały tam miejsce w październiku i końcówce grudnia, a do tego część Arabów wypominało Kurdom neutralność wobec obalonego reżimu podczas prowadzonej przez Hayat Tahrir al-Sham listopadowej ofensywy na Damaszek.
Dyplomacja zawiodła – Damaszek uderza
Pierwszą oznaką, iż Damaszek na poważnie traktował deadline reintegracji AANES z państwem syryjskim, było rozpoczęcie na początku stycznia prób oczyszczenia miasta Aleppo z kurdyjskich bojówek. Udało się to Damaszkowi osiągnąć wskutek ciężkich walk już w niedzielę 11.01, po czym ogłosił on, że wschód mufahazy jest “zamkniętą strefą militarną” i wezwał SDF do opuszczenia stanowisk w Dayr Hafir i Maskanah, ostatnich kontrolowanych przez tę grupę miastach w regionie. 16.01 prezydent Al-Sharaa ogłosił Dekret nr 13/2026, nadający Kurdom specjalne prawa jako mniejszości etnicznej (tekst dokumentu poniżej), a 17.01 z Dayr Hafir wyjechały oddziały kurdyjskie, poddając miasto siłom rządowym; tego samego dnia w irackim Kurdystanie generał Abdi spotykał się ze specjalnym wysłannikiem USA do Syrii Tomem Barrackiem i prezydentem Masoudem Barzanim.
18.01 jasnym stało się jednak, że Damaszek nie zamierza zadowolić się zepchnięciem Kurdów za rzekę – o świcie ruszyła szeroka ofensywa, w której plemiona arabskie zamieszkujące AANES stanęły po stronie rządu centralnego. W ciągu kilkunastu godzin prowincje Deir ez-Zor i Raqqah przeszły pod kontrolę administracji syryjskiej. Wieczorem tego dnia prezydent Al-Sharaa ogłosił jednostronnie porozumienie pokojowe (którego pełny tekst znajduje się poniżej), przewidujące, że Autonomiczna Administracja zostanie przywrócona do Syrii. Następnego dnia, po 5-godzinnych rozmowach w Damaszku z udziałem delegacji USA, Mazloum Abdi odrzucił porozumienie. Niekoniecznie z własnej niechęci, co z braku możliwości skonsultowania propozycji z kierownictwem SDF, którego radykalne elementy i tak nie zgodziłyby się zapewne na porzucenie ideologii KPP. Co więcej, jak donosi Al-Araby, Abdi miał ofertę stanowiska wiceministra MON i osobistego nadzoru nad formowaniem trzech brygad w Armii Syryjskiej. Jego największym problemem jest więc brak realnego wpływu na twardogłowe frakcje kurdyjskie, określanie jako “ruch Qandil”.
19.01 ostatnim dużym miastem kontrolowanym przez Kurdów jest Al-Hasakah, jednak stan ten niekoniecznie długo się utrzyma. Damaszek kontroluje pola naftowe i Eufrat, a do tego wiele wskazuje na to, że w większości miejscowości AANES siły rządowe zdobywały kontrolę bez walki. Jedno z więzień w których trzymani bylo oskarżeni o powiązania z ISIS, w miejscowości Al-Shaddadi, stało się sceną ucieczki osadzonych – armia syryjska i SDF wymieniły tradycyjnie oskarżenie o odpowiedzialność za to. Na miejscu trwa operacja bezpieczeństwa, mająca na celu wyłapanie ewentualnych zbiegów. Armia syryjska twierdzi, że pojmała ponad 80 zbiegów, ale około 120 pozostaje na wolności. Wieczorem Al-Sharaa rozmawiał z prezydentem Trumpem o rozwoju sytuacji w regionie – i zgodzili się, jak ważna jest centralizacja i zjednoczenie Syrii, przy jednoczesnym zagwarantowaniu praw mniejszości.
Na dzień 20.01 ostatnimi ośrodkami oporu Kurdów pozostaje oś Qere Qozaq-Kobani (arab. Ayn al-Arab) i oś Al-Malikiyah (Derik)-Hasakah-Qamishli; na przedmieścia kluczowej Hasaki wkroczyła w godzinach porannych armia syryjska. Doniesienia mówią przy tym o setkach ochotników kurdyjskich, zmierzających z Iraku i Turcji na pomoc współplemieńcom w Syrii – należy do tych informacji podchodzić z dystansem. Jednocześnie pojawienie się tureckich Kurdów może być dla sprawy Rożawy katastrofą, ponieważ Ankara tylko czeka na tak wyraźny powód do interwencji zbrojnej.
Jakie są możliwe scenariusze?
Scenariusz 1: Damaszek zmusza SDF do integracji, radykałowie przechodzą do podziemia.
Wydaje się, że to najbardziej optymalna wersja wydarzeń, w której pokonane w polu SDF akceptuje brak autonomii administracyjnej w zamian za przyłączenie do struktur państwowych. Byłoby to zasadniczo wypełnienie propozycji pokojowej z 18 stycznia i zadowoliłoby Waszyngton, któremu zależy na scentralizowanej Syrii i jednoczesnym wypełnieniu zobowiązań sojuszniczych wobec Kurdów.
Istotnym problemem okazaliby się renegaci z SDF – twardogłowe frakcje, szczególnie YPG, której likwidacji domaga się Turcja. Po zakończeniu militarnej działalności PKK jest to najważniejszy punkt na tureckiej liście kontrolnej dotyczącej eliminacji zagrożenia ze strony kurdyjskich separatystów. Jeśli pragmatyczni Kurdowie z SDF połączą się z Damaszkiem, region turecko-syryjsko-irackiego pogranicza (oś Hasakah-Derik-Qamishli wspomniana wcześniej) może zamienić się w “syryjskie Qandil” (iracko-irańskie góry Qandil były tradycyjnym schronieniem dla kurdyjskich bojowników), w którym turecko-syryjskie jednostki będą sporadycznie ścierać się z pozostałościami po radykałach SDF.
Scenariusz 2: Pełna wygrana Damaszku, likwidacja SDF.
Al-Sharaa, przy militarnym wsparciu Turcji i za zgodą Ameryki militarnie niszczy ośrodki oporu SDF i ogłasza organizację za rozwiązaną, nie gwarantując jej miejsca w strukturach państwa. Kurdowie jako mniejszość, nie organizacja o aspiracjach autonomicznych, nie muszą się teoretycznie obawiać o swoje prawa, ponieważ Dekret 13/2026 pozostaje w mocy, a poszanowanie mniejszości syryjskich jest warunkiem uchylenia wyniszczających ekonomię sankcji w ramach tzw. Ustawy Cezara.
Ten scenariusz wydaje się niezbyt prawdopodobny ze względu na naciski amerykańskie, by SDF jednak znalazło swoje miejsce w Syrii. W ramach ustaleń po 10 marca miałyby tworzyć Siódmy Korpus specjalizujący się w zwalczaniu terroryzmu, a cywilne struktury włączone miałyby zostać do organizmu syryjskiego MSW. W ramach planu z 18 stycznia włączenie SDF do Syrii odbywałoby się indywidualnie, co oznacza rozwiązanie Dowództwa Generalnego SDF.
Scenariusz 3: Autonomiczna Al-Hasakah w ramach państwa syryjskiego.
Ta opcja wydaje się najmniej prawdopodobna, ponieważ zakłada, że Damaszek – mając pozycję siły – pogodzi się na pozostawienie prowincji Al-Hasakah pod całkowitym zarządem Kurdów, być może z gen. Abdi jako gubernatorem. Nie wydaje się jednak, by Ankara zgodziła się na utworzenie przy jej granicy autonomicznego regionu zarządzanego częściowo przez YPG, ponadto również Amerykanie odrzucają fragmentację Syrii. Co więcej, takie działanie ze strony Damaszku mogłoby ośmielić separatystyczne frakcje z druzyjskiej Suwayda na południu kraju.
Scenariusz 4: jedna z powyższych opcji + powstanie ISIS.
Pamiętać należy, że uśpione komórki Państwa Islamskiego z pewnością czekają na pogłębienie chaosu po wschodniej stronie Eufratu. Umożliwiłoby to rozszerzenie działalności w pozostałych częściach kraju i odbudowę struktur organizacji dzięki bojownikom, którym udałoby się zbiec z więzień dotychczas kontrolowanych przez SDF lub uwolnionym w drodze pomyłki przez armię syryjską lub poprzez sympatię ze strony jej dżihadystycznych komponentów, wciąż stanowiących niekoniecznie liczebną, ale z pewnością sprawiającą kłopoty grupę.
Wydaje się jednak, że nie ma w regionie klimatu, jaki pozwoliłby na odrodzenie ISIS w formacie sprzed dekady. Syryjscy bojownicy tej tej grupy pozostają odizolowani od stopniowo wyłapywanych komórek w Iraku, a ciągła obecność Globalnej Koalicji utrudnia tworzenie szerszych struktur. Sami Amerykanie w ciągu ostatniego roku, w koordynacji z Damaszkiem, pojmali 300 terrorystów, zabili kolejnych 20, oraz zniszczyli około setkę elementów infrastruktury Państwa Islamskiego; ataki nasiliły się po 13 grudnia, kiedy 3 Amerykanów (2 żołnierzy i 1 cywil) zginęło w Palmyrze, w ataku dżihadysty utożsamiającego się z ideologią Daesh.
AKTUALIZACJA – 20.01.2026 wieczorem
Na krótko po publikacji tego artykułu obie strony konfliktu ogłosiły nowe zawieszenie broni, w ramach porozumienia, które dookreśla postanowienia Porozumienia 18 Stycznia. Państwowe media syryjskie (Al-Ikhbariya) poinformowały, że w jego ramach obowiązują następujące postanowienia:
- Uzgodniono przyznanie SDF czterech dni na konsultacje w celu opracowania szczegółowego planu mechanizmu integracji Raqqa i Deir ez-Zor.
- Jeśli porozumienie zostanie zawarte, siły rządowe nie wkroczą do centrów miast al-Hasakah i Qamishli, ale pozostaną na ich obrzeżach, a harmonogram i szczegóły pokojowej integracji prowincji al-Hasakah, w tym miasta al-Qamishli, zostaną omówione później.
- Siły rządowe nie wkroczą do wiosek etnicznie kurdyjskich i nie będą w ich okolicy obecne żadne siły zbrojne, z wyjątkiem lokalnych sił bezpieczeństwa z tego obszaru.
- Mazloum Abdi wystawi kandydata z SDF na stanowisko wiceministra obrony, zaproponuje kandydata na stanowisko gubernatora Al-Hasakah, zaproponuje nazwiska osób do reprezentacji w Zgromadzeniu Ludowym (więcej o specyficznym ZL w Syrii pisałem tutaj) oraz listę osób do zatrudnienia w instytucjach państwowych.
- Wszystkie jednostki – cywilne, wojskowe i bezpieczeństwa – SDF zostaną zintegrowane w ramach MON i MSW i innych odpowiednich struktur, a szczegółowy mechanizm integracji zostanie omówiony w następnych rozmowach.
- Dekret nr 13/2026 zostaje w mocy bez zmian, zgodnie z wcześniejszymi gwarancji prezydenta Syrii.
Co to oznacza: SDF przyznaje, że terytorium pod jej kontrolą obejmuje jedynie ten fragment prowincji Al-Hasakah, który etnicznie jest zdominowany przez Kurdów (wedle doniesień oś Kobani-Qere Qozaq upadła lub zbliża się do upadku). Jednocześnie powstrzymuje Damaszek przed dalszą ofensywą, zdobywając czas na wymuszenie na twardogłowych uznania przewagi sił rządowych i przekonanie ich o konieczności porozumienia. Pola naftowe, tamy, mosty i przejścia graniczne zostają przekazane pod kontrolę rządu, podobnie – chociaż w ramach procesu – ma stać się z więzieniami i obozami detencyjnymi dla członków ISIS i ich rodzin. Zasadniczo wygląda to na realizację scenariusza 1, chociaż nie jest pewne, czy SDF zostanie wcielone do wojska całościowo czy indywidualnie.
Co powiedział Tom Barrack: Specjalny wysłannik USA do Syrii (i jednocześnie ambasador USA w Turcji, który sam siebie określił „napędzanym wydarzeniami dyplomatą-najemnikiem”) pochwalił w reakcji na ogłoszenie nowego-starego porozumienia działania obu stron, nazywając je „największą szansą” i „unikalną możliwością” dla Kurdów. Warto jednak zauważyć również twardy, pragmatyczny ton jego wypowiedzi. Podkreślił bowiem, że Syria „ma teraz uznany rząd centralny, który dołączył do Globalnej Koalicji” i zwróciła się w stronę współpracy z Ameryką, przez co „pierwotny cel SDF jako głównej siły anty-ISIS na lądzie w dużej mierze wygasł, ponieważ Damaszek jest teraz zarówno chętny, jak i gotowy do przejęcia obowiązków w tym zakresie”. Dodał, że Waszyngton „aktywnie wspiera tę transformację, zamiast przedłużać odrębną rolę SDF” i „wspiera pojednania i pogłębianie jedności narodowej, nie popierając separatyzmu ani federalizmu”.
Tekst Dekretu nr 13/2026
Na podstawie postanowień Deklaracji Konstytucyjnej oraz wymogów nadrzędnego interesu narodowego, a także w oparciu o rolę i odpowiedzialność państwa w umacnianiu jedności narodowej oraz zagwarantowaniu praw kulturowych i obywatelskich wszystkich obywateli Syrii:
Artykuł 1:
Syryjscy obywatele pochodzenia kurdyjskiego są uznani za zasadniczą i autentyczną część narodu syryjskiego, a ich tożsamość kulturowa i językowa stanowi nierozerwalną część zjednoczonej i zróżnicowanej tożsamości narodowej Syrii.
Artykuł 2:
Państwo zobowiązuje się do ochrony różnorodności kulturowej i językowej oraz gwarantuje obywatelom kurdyjskim prawo do zachowania swojego dziedzictwa i sztuki oraz do rozwijania języka ojczystego w ramach suwerenności narodowej.
Artykuł 3:
Język kurdyjski jest uznawany za język narodowy i dopuszcza się jego nauczanie w publicznych i prywatnych szkołach na obszarach, na których Kurdowie stanowią znaczący odsetek ludności, w ramach programu fakultatywnego lub jako działalność kulturalno-edukacyjna.
Artykuł 4:
Wszelkie nadzwyczajne ustawy i środki wynikające ze spisu ludności z 1962 roku w prowincji Al-Hasaka zostają anulowane. Obywatelstwo syryjskie zostaje przyznane wszystkim mieszkańcom Syrii pochodzenia kurdyjskiego, w tym osobom wcześniej niezarejestrowanym, z pełną równością praw i obowiązków.
Artykuł 5:
Święto “Nowruz” (21 marca) zostaje ogłoszone oficjalnym, płatnym dniem wolnym od pracy na terenie całej Syryjskiej Republiki Arabskiej, jako narodowe święto symbolizujące wiosnę i braterstwo.
Artykuł 6:
Media państwowe oraz instytucje edukacyjne są zobowiązane do przyjęcia inkluzywnego dyskursu narodowego. Jakakolwiek dyskryminacja lub wykluczenie ze względu na pochodzenie etniczne lub język jest prawnie zabronione, a podżeganie do konfliktów etnicznych będzie karane na podstawie obowiązujących przepisów prawa.
Artykuł 7:
Właściwe ministerstwa i organy wydadzą niezbędne instrukcje wykonawcze w celu wdrożenia postanowień niniejszego dekretu.
Artykuł 8:
Niniejszy dekret zostaje opublikowany w Dzienniku Urzędowym i wchodzi w życie z dniem jego wydania.
Ahmad Al-Sharaa
Prezydent Syryjskiej Republiki Arabskiej
Tekst propozycji porozumienia z 18.01 – odrzuconego przez SDF, możliwie narzuconego w przyszłości
Porozumienie o zawieszeniu broni i pełnej integracji
Po pierwsze: natychmiastowe i kompleksowe zawieszenie broni na wszystkich frontach i punktach kontaktu pomiędzy syryjskimi siłami rządowymi a Syryjskimi Siłami Demokratycznymi, równolegle z wycofaniem wszystkich formacji wojskowych podporządkowanych “SDF” z regionu wschodniego Eufratu.
Po drugie: przekazanie prowincji Deir ez-Zor i Raqqa pod pełną administracyjną i wojskową kontrolę rządu syryjskiego w trybie natychmiastowym; obejmuje to przejęcie wszystkich instytucji i obiektów cywilnych oraz wydanie niezwłocznych decyzji o zatwierdzeniu obecnych pracowników w ramach właściwych ministerstw państwa syryjskiego, przy jednoczesnym zobowiązaniu rządu do niedokonywania represji wobec pracowników i bojowników SDF oraz administracji cywilnej w obu prowincjach.
Po trzecie: włączenie wszystkich instytucji cywilnych w prowincji Al-Hasakah w struktury i ramy administracyjne instytucji państwa syryjskiego.
Po czwarte: przejęcie przez rząd syryjski pełnej kontroli nad przejściami granicznymi oraz polami naftowymi i gazowymi w regionie oraz zapewnienie ich ochrony przez siły regularne w celu zagwarantowania powrotu zasobów do państwa syryjskiego.
Po piąte: włączenie wszystkich elementów wojskowych i bezpieczeństwa SDF w struktury ministerstw obrony i spraw wewnętrznych Syrii, w sposób indywidualny, po przeprowadzeniu niezbędnej weryfikacji bezpieczeństwa, z zachowaniem ich stopni wojskowych oraz uprawnień finansowych i logistycznych, przy jednoczesnym poszanowaniu specyfiki regionów kurdyjskich.
Po szóste: zobowiązanie dowództwa SDF do niewłączania do swoich szeregów pozostałości dawnego reżimu oraz do przekazania list nazwisk oficerów związanych z upadłym reżimem, znajdujących się na obszarach północno-wschodniej Syrii.
Po siódme: wydanie dekretu prezydenckiego o mianowaniu kandydata na stanowisko gubernatora prowincji Al-Hasakah jako gwarancji udziału politycznego i reprezentacji lokalnej.
Po ósme: wycofanie się z miasta Ayn al-Arab (Kobani) wszelkich przejawów obecności wojskowej oraz utworzenie lokalnych sił bezpieczeństwa złożonych z mieszkańców miasta, przy pozostawieniu lokalnej policji podporządkowanej administracyjnie Ministerstwu Spraw Wewnętrznych Syrii.
Po dziewiąte: włączenie administracji odpowiedzialnej za akta więźniów i obozy organizacji Daesh, wraz z siłami odpowiedzialnymi za ochronę tych obiektów, do struktur rządu syryjskiego, tak aby rząd syryjski przejął w pełni odpowiedzialność prawną i bezpieczeństwa za te kwestie.
PORÓWNANIE Z POROZUMIENIEM 10 MARCA
Portal arabi21 dokonał kompleksowego porównania oferty zawartej w Porozumieniu 18 Stycznia i wynikającej z Porozumień 10 Marca:
1. Charakter integracji wojskowej
Porozumienie z marca 2025: Przewidziano połączenie SDF w jeden blok (Siódmy Korpus) przy zachowaniu struktury dowodzenia i niezależności polowej.
Porozumienie ze stycznia 2026: Określa „indywidualną” integrację personelu, żołnierzy i oficerów w ramach Ministerstw Obrony i Spraw Wewnętrznych, co oznacza ostateczne rozwiązanie Dowództwa Generalnego SDF.
2. Suwerenność geograficzna (Raqqa i Deir ez-Zor)
Porozumienie z marca 2025: Obszary te pozostają pod administracją lokalnych rad SDF z formalną koordynacją administracyjną z Damaszkiem.
Porozumienie ze stycznia 2026: Natychmiastowe i kompleksowe przekazanie obu gubernatorstw rządowi centralnemu.
3. Profil majątku (ropa i gaz)
Porozumienie z marca 2025: Wspólne zarządzanie polami i dystrybucja zwrotów finansowych w uzgodnionych procentach (system kwotowy).
Porozumienie ze stycznia 2026: Pełne i bezpośrednie przejęcie przez siły regularne oraz Ministerstwo Ropy Naftowej wszystkich pól i przejść granicznych.
4. Akta Partii Pracujących Kurdystanu (PKK)
Porozumienie z marca 2025: Ustne obietnice „usunięcia” obcych elementów z granic Turcji bez jasnych mechanizmów egzekwowania.
Porozumienie ze stycznia 2026: Wyraźne i udokumentowane zobowiązanie do natychmiastowego wydalenia wszystkich niesyryjskich oficerów i “elementów”.
5. Prawa kulturalne i narodowe
Porozumienie z marca 2025: Odłożone do omówienia w odroczonych komisjach konstytucyjnych.
Porozumienie ze stycznia 2026: Pełne uznanie konstytucyjne (Dekret 13/2026) praw językowych i kulturalnych oraz natychmiastowe nadanie obywatelstwa syryjskiego z pełnią praw i obowiązków.
6. Sprawa obozów ISIS
Porozumienie z marca 2025: Więzienia i obozy przetrzymujące bojowników ISIS i ich rodziny pozostaną w rękach SDF i pod ich wyłączną ochroną.
Porozumienie ze stycznia 2026: Przekazanie pełnej odpowiedzialności prawnej i bezpieczeństwa oraz więzień państwu syryjskiemu, a także integracja sił odpowiedzialnych za ich ochronę z aparatem państwowym.
7. Relacje z Globalną Koalicją (Waszyngton)
Porozumienie z marca 2025: SDF było jedynym bezpośrednim partnerem Stanów Zjednoczonych w regionie.
Porozumienie ze stycznia 2026: Państwo syryjskie 11 listopada stało się oficjalnym partnerem w walce z terroryzmem, kontynuując koordynację z Waszyngtonem w tym kontekście. Brak potrzeby udziału SDF jako odrębnej strony.
